Milli hassasiyetimize ne oldu?

Türk “Korkma ” …
Mehmet Akif merhum “Korkma” diyor… Al sancağı yüzdürmez hale getirmek isteyenler hep oldu, olacaktır…

Hürriyet’in logosuydu:”TÜRKİYE TÜRKLERİNDİR…” Sonra bu lafı söylüyor olmaktan utanmaya başladık…” Türkiye Türklerindir” diyor olmaktan bizleri/ Türkleri utanır, çekinir, söylemiş olmaktan da pişmanlık duyar hale getirdiler. Boğazımız düğümlenir oldu, haykiramaz olduk, Türküm demekten, Türküz demekten, neredeyse Türk olmaktan utanır hale getirildik. Tabelalarımızdan “TC”leri silmeye kalktılar seyrettik. “Ne mutlu Türküm diyene” diye şöyle gerine gerine haykıramaz olduk. Çocuklarımızın okullarda okuduğu ANDIMIZ kaldırıldı. Cılız sesler ve etkisiz tepkiler dışında bir milli refleksimiz olmadı.

Artık “Türk!..Öğün, çalış, güven…” ; “Ey Türk yüksel senin için yüksekliğin hududu yoktur…” filan gibi cümleler kurmuyoruz, daha doğrusu böyle cümleler kurmamızdan hoşnut olmayanlar çoğaldı.

Osmanlı yıkılırken ve kurtuluş ve kuruluş yolunda kuvvacı vatanseverler mukaddesleri koruma mücadelesi yaparken eskinin “din elden gidiyor”cuları, “şeriat isteruk”çüleri seyretmişlerdi. (Rıfat Börekçileri, Sadullah Seyhanları, Ahmet Hulusi Efendileri, Sütçü İmamları, Beynamlı Mustafa Efendileri, varlıklarıyla kuvvaya kut verenleri minnetle anarak) . Dünlerde Vahdettinler, Dürrizadeler, Molla Sabriler kuvvayı ihanetle suçlamış ve karşı durmuşlardı. İhanet diz boyuydu, devamcıları Feslisi, cüppelisi, sarıklısı Atatürk’e ve kurduğu Cumhuriyete küfre devam ediyor… Poşulusu, parkalısı, keleşlisi ile dağa çıkan Türk’e ve Devlete düşmanlıkta bunlardan eksik olmayanlar da bu devlete, bu millete, bu vatana ihanette bunlarla yarıştılar. Bir yanda dinci bölücülük, diğer yanda etnik bölücülük bu güzel vatanı, bu bedel ödenerek kurduğumuz devleti ve milletimizi perişanlığa sürüklemekte bir nebze tereddüt göstermediler…

Bu kine, bu düşmanlığa karşılık bizler (Türkler) neredeyse Türküz demekten utanır hale geldik; diyebilir olmaktan imtina eder olduk. “Soykırım yaptınız” dediler ” yapmadık” diyemedik. Aksine soykırım iddiasında olanların yaptıkları soykırımları, katliamları ve vahşeti dünyaya duyuramadık. “Türkiye Türklerindir” demekten “vazgeçin, ayıp oluyor ” dediler “vazgeçmeyiz” deyip ısrar edemedik, utandık, TC’leri kaldırırlarken sesimiz çıkmadı. Andımız’ı kaldırdılar, Türk çocuklarına Türküm demeyi yasakladılar, ellerimiz böğrümüzde bütün olan biteni seyrettik.

Düşünüyorum, aklım, havsalam almıyor, doluya koyuyorum olmuyor, boşa koyuyorum dolmuyor; bir millet nasıl olur da hakkına, hukukuna, kişiliğine, haysiyetine bu kadar umursamaz hale gelebilir diye soruyorum, cevap bulamıyorum. Aslında cevap belli ve biliyorum. Özellikle de bütün bu işler ve gidişatın “Apo’ya huzur hakkı, umut hakki” lafından sonra daha da “gemi azıya aldığı” düşünülecek olursa cevap da çok açık…Orada bir yerde duruyor.

Bütün bunların sonu ve sonuncusu parlamentoda yaşanan SON ELİM VE VAHİM OLAYDIR…Bu parlamento hep birlikte ” Talat Paşa kahraman bir Türk evladidir” diyememiştir ; ” biz /( Türkler ) soykırımcı olmadık, yapmadık” demeyi bilememistir; denilmesi gerektiğini unutanlara hatırlatma gayreti gösteren vatanperver bir temsilcisine de kınama cezası vermiştir. Sözün bittiği yerdir bu…